دیشب به دوستی می گفتم که اگر این کف بین های فالگیر حقیقتا توانا می بودند در اندازه گیری و به حدود مغرضانه نبستن این دگرگونی بی معنا، آنچه طالع معصوم آدمی لقب می دهندش، می دانی وقتی کف دست هامان را می دیدند چه می نالیدند ؟

می گفتند : هان ! باقی مجموعه ی روزهایی از زندگانیت که در پیش است به دقتی که در وصف نمی آید همچو امروز خواهد بود ! بلند پروازی ابلهانه هیچ ظهور نخواهد کرد ! نه تفکری و نه سیری از اهداف متملقانه؛

اما نگاه کن بجای این خطابه ی پرطمطراق و کمابیش صحیح چه می نالند ؟  تو زن قدرتمندی خواهی شد ! صاحب فرزندانی خواهی شد ! طالع تو بلند است !

سعادتمند خواهی شد !

اصلا شاید اگر از این خانم کف بین بپرسند سعادت یعنی چه نتواند آن را هیچ معنا کند.

بعد چطور متوجه سعادت نامنتظری است در زندگانی من که به هر حال هیچ ناگزیر نیست و همه حرف های ناجور و بی حوصله زندگانی و مزخرف است از تکرار چند واج و واژه ی دل بهم زن.

مونولوگ های پریشان خاطر و تب زدای من از شب های آلبالویی که در ایشان دخترکان سلیطه ی دلبر بر بام های خاطرات چند سده پیشتر،برجک های چندقله ی کلیسای نوتردام، بل آنکه هرزتر بنشسته و دوش بر دوش یکدیگر گرفته و ماه را پتیاره وخورشید را هرجایی وامانده و واداده به مذهب خدایگان عبوس می خوانند،این صداهای مرده همان پست کلاسیسیسم ازوپ است، که سعی در تبیین آن از برای رمه و عوام دارد.

پ.ن. که هیچ، هیچ توفیق نخواهد یافت در برقراری این قاعده مندی و فراواقع نگاری.

یک مطلب فراموش شده ای را امروز بازخوانش می کردم، به نظرم آمد یک حیطه ی ادبی نو، یک فرمول آمیخته به انگیزش بسیار یافته ام از برای معنای آنچه از طغیان در ذهن داشته ام. تو بگیر انگار نویسنده خلاصه نموده، بسط داده تعاریف پراکنده و بی طاقت مرا در یک جور جعبه ی پاندورا با حوصله ی مکفی. / اینگونه خلاصه نموده همان نظری را در ارتباط با طغیان و طاغی که من سالها سرسختانه مدافع آن بوده ام. - بخوانیمش : ""می توان جنبه ی مثبت ارزشهای نهفته در هر طغیانی را با مقایسه ی آن با مفهومی کاملا منفی، مانند مفهوم نارضایی به گونه ای که ماکس شلر تعریف کرده است، توصیف کرد. طغیان عملا، چیزی است بیش از انتقام جویی به گسترده ترین مفهوم آن. شلر نارضایی را به خوبی تعریف کرده است: "مسموم کردن خویشتن؛ شرارتی که ناتوانی درازمدت در ظرفی بسته ترشح می کند." طغیان آبهای مانده را آزاد و به سیلی بنیان کن بدل می سازد. خود شلر بر جنبه ی اثرپذیر نارضایی تاکید و به نقش برجسته ای که این امر در روان شناسی زنانی که اشتغال فکری مسلطشان اشتیاق و تملک است، اشاره می کند. از سوی دیگر، سرچشمه ی شورش، فعالیت و انرژی بیش از حد است. شلر به درستی می گوید که نارضایی همواره آکنده از حسادت است. اما، ما بر آنچه نداریم حسادت می کنیم، در حالی که طاغی از آنچه هست دفاع می کند. او تنها در پی منافع ویژه ای که ندارد یا از آن محروم گردیده است، نیست. هدف او در طلب شناسایی آنچه دارد و خود آن را شناخته، تقریبا در تمام موارد، مهم تر از هر چیز دیگری است که او می تواند نسبت به آنها حسادت کند.""